Portrait of Adele Bloch-Bauer I: An Odyssey Through Nazi Germany

Gustav Klimt’s Portrait of Adele Bloch-Bauer I fame comes not only from its position as the epitome of his Gold Period but from it’s complicated history spanning almost the entirety of the twentieth century. In this article, Singulart discusses Klimt’s masterpiece and its history.

Who was Gustav Klimt? 

Gustav Klimt (1862-1918) was an Austrian artist and the leader of the Vienna Secession movement, whose work would come to define the Art Nouveau movement. Born in 1862 in Baumgarten, Austria, Klimt was the son of a gold and silver engraver. Following his father’s artistic influence, he began studying at Vienna’s School of Applied Arts at the age of 14 where he took a range of subjects including fresco painting and mosaics.

During his studies he spent a lot of time copying the works of Old Masters in Vienna’s museums. He also sold portraits with his brother and worked for an ear specialist making technical drawings, all of which helped Klimt develop a mastery for depicting the human form.


After completing his studies he opened his own studio in 1883, specializing in mural paintings.

His early work was classical, in keeping with 19th century academic painting, as is exemplified by his murals for the Vienna Burgtheater (1888), for which he was awarded the Golden Order of Merit by the Emperor Franz Josef.

In the early 1900’s he took his interest in the human form, more specifically the female form, further in a series of erotic drawings of women. From here, Klimt shed the classical pretenses for depicting the human form with propriety and began to explore themes of human desire, dreams and mortality through richly symbolic compositions which would come to define his style.

Despite the enduring influence of the city’s traditional government and artistic establishment, Vienna at this time was a hub of bohemian artistic activity, and Klimt’s works fit in perfectly with the experiments other avant-garde cultural figures such as Otto Wagner, Gustav Mahler and Sigmund Freud.

He continued his rebellious experimentation with his commissioned mural for the Kunsthistorisches Museum, where he represented the history of art from Egypt to the Renaissance through human female figures, rejecting any historical or allegorical pretext that would have deemed such portrayals acceptable by the establishment.

This mural also marked the beginning of Klimt’s “femme fatales”, depictions of expressive, seductive women.

In 1897, along with other members of Vienna’s Avant-Garde, Klimt founded and became the leader of a radical group called The Vienna Secession.


His work became increasingly concerned with psychology and sexuality and women appear as his repeated favourite subject matter. A trip to Ravenna in Italy, where he encountered Byzantine art, led to his famous Gold Period. Klimt died at the age of 55 and despite having mentored artists such as Egon Schiele and Oskar Kokoschka his legacy was somewhat overlooked until much later in the twentieth century.

The story behind Portrait of Adele Bloch-Bauer I

Adele Bloch-Bauer (1881-1925) came from a wealthy Viennese Jewish family, her father was the director of the largest bank in Austria-Hungary as well as the general director of Oriental Railroads. In 1899 her parents arranged her marriage to Ferdinand Bloch, a banker and sugar manufacturer. At the time she was 18 and he was 35 and they both changed their names to Bloch-Bauer and never had children. Adele was renowned for her salons, where she invited intellectuals and creatives into their home and it was in the late 1890’s that she met Gustav Klimt.

Gustav Klimt, Portrait of Adele Bloch-Bauer I, 1903-1907

Ferdinand Bloch-Bauer commissioned Klimt to paint his wife’s portrait in 1903 with the intention of gifting it to her parents as an anniversary present. Portrait of Adele Bloch-Bauer I became one of Klimt’s most elaborately prepared paintings. He made over a hundred sketches and in 1903 he studied the Byzantine gold mosaics in the Basilica of San Vitale in Ravenna which had a huge influence on his gold period and on the Portrait of Adele Bloch-Bauer I, which is considered to be the epitome of this period.



Klimt developed an elaborate technique in the making of the Portrait of Adele Bloch-Bauer I, with only her face and hands painted in oil, the rest of the 138 x 138 cm canvas is covered in gold and silver leaf onto which Klimt used Gesso to apply decorative motifs in bas-relief.

The final work, completed in 1907, depicts Adele Bloch-Bauer on a golden chair in front of a detailed, patterned gold background. She is dressed in a fitted gold dress, decorated in delicate geometric forms in blue, black and silver to contrast against the predominant gold. The dress merges into the background in places, so that Adele’s face and hands stand out in stark contrast against the flow of gold.

The overall effect of this portrait has been described as sensual and an embodiment of femininity. Within the details of the composition and the multitude of patterns and forms can be identified many symbols and influences ranging from the Byzantine to Greece. Portrait of Adele Bloch-Bauer I has also been described as presenting Adele more in the style of a religious icon than a secular portrait.

From Austria to America

In addition to exemplifying Klimt’s Gold Period, Portrait of Adele Bloch-Bauer I is also renowned for its tumultuous history. In her will, Adele stated her desire for Ferdinand to leave all the artworks by Klimt in their collection to the Austrian State Gallery in Vienna after his death. After the painting’s completion in 1907 it hung in the Bloch-Bauer’s home and after Adele’s death, Ferdinand hung the painting in Adele’s bedroom in homage to her. Over the next few years, the painting was lent for exhibition across Europe and in 1937 it was displayed at the Paris Exhibition.

In 1938, Ferdinand fled from Austria to his Czechoslovakian castle after the invasion of the Nazi’s and from here he fled to Paris before settling in Switzerland, having left the vast majority of his fortune behind in Austria. The Nazi Regime falsely accused him of tax evasion as an excuse to seize as much of his property as they desired. The Nazis divided and sold off much of the Bloch-Bauer art collection and the Portrait of Adele Bloch-Bauer I ended up in the Galerie Belvedere. In 1945, the year of his death, Ferdinand rewrote his will in which he left his entire estate to his nieces and nephews, although he made no reference to the Portrait of Adele Bloch-Bauer I, which he assumed was lost forever.

In 1946, despite the Annulment Act which voided Nazi transactions, and the efforts of the lawyer hired by the family, Dr. Gustav Vinesh, the Bloch-Bauer’s were forced to relinquish most of their art collection, including Portrait of Adele Bloch-Bauer I, to the Austrain State, supposedly on the basis of Adele’s will.

In 1998, after the Austrian government introduced the Art Restitution Act which aimed to re-examine the art stolen by the Nazis, the investigative journalist, Hubertus Czernin, published a report claiming a ‘double crime’ had been committed with regards to the Portrait of Adele Bloch-Bauer I: firstly the theft by the Nazi’s and secondly the Austrian Government’s refusal to return the painting to the family.


This led to Adele and Ferdinand’s niece and heir, Maria Altman filing a claim with the restitution committee to recover six paintings, including Portrait of Adele Bloch-Bauer I, which was refused again on the grounds of Adele’s will.

Consequently, Altmann sued the Austrian Government and the Belvedere Gallery in the US Court and eventually won, with the Supreme Court ruling that the paintings had been stolen, in 2004. In 2006, Altmann sold the Portrait of Adele Bloch-Bauer I to Ronald Lauder for $135 million, at the time the highest price paid for a painting, and it remains on display in his gallery, the Neue Gallery in New York …

Het portret van Gustav Klimt van Adele Bloch-Bauer I:

An Odyssey Through Nazi Germany …

The Lady in Gold or The Woman in Gold.

Haar roem komt niet alleen voort uit zijn positie als het toonbeeld van zijn gouden periode, maar ook uit de gecompliceerde geschiedenis die bijna de hele twintigste eeuw beslaat. In dit artikel  wordt de geschiedenis van het meesterwerk niet alleen besproken maar ook de geschiedenis van de meester zelf Gustav Klimt.

Wie was Gustav Klimt?

Gustav Klimt (1862-1918) was een Oostenrijkse kunstenaar en de leider van de Weense Secession beweging, wiens werk de art nouveau-beweging zou gaan definiëren. Geboren in 1862 in Baumgarten, Oostenrijk, Klimt was de zoon van een goud en zilver graveur.

Na de artistieke invloed van zijn vader begon hij op 14 jarige leeftijd te studeren aan de Weense School voor Toegepaste Kunst, waar hij verschillende richtingen volgde, waaronder Fresco’s en Mozaïeken terug te vinden in vele schilderingen in het trappenhuis (1890) van het Kunsthistorisches Museum in Wenen.


Studie tijd.

Tijdens zijn studie bracht hij veel tijd door met het kopiëren van de werken van oude meesters in de musea van Wenen.

Hij verkocht ook portretten met zijn broer en werkte voor een oorspecialist om technische tekeningen te maken, wat Klimt allemaal hielp om de beheersing te ontwikkelen voor het weergeven van de menselijke vorm.

Na afronding van zijn studie opende hij in 1883 zijn eigen atelier, gespecialiseerd in muurschilderingen. Zijn vroege werk was klassiek, in overeenstemming met de 19e-eeuwse academische schilderkunst, zoals wordt geïllustreerd door zijn muurschilderingen voor het Weense Burgtheater (1888), waarvoor hij door keizer Franz Josef de Gouden Orde van Verdienste ontving.

De menselijke vorm.

Begin jaren 1900 interesseerde hij zich voor de menselijke vorm, specifiek de vrouwelijke vorm, verder in een reeks erotische tekeningen van de vrouw. Vanaf hier verliet Klimt de klassieke pretenties om de menselijke vorm correct weer te geven en begon hij thema’s van menselijk verlangen, dromen en sterfelijkheid te verkennen door middel van rijk symbolische composities die zijn stijl zouden gaan definiëren.

Ondanks de blijvende invloed van de traditionele regering en het artistieke establishment van de stad, was Wenen in deze tijd een centrum van bohemien artistieke activiteit, en de werken van Klimt pasten perfect bij de experimenten van andere avant-gardistische culturele figuren zoals Otto Wagner, Gustav Mahler en Sigmund Freud.

Kunsthistorisch Museum

Hij zette zijn rebelse experimenten voort met zijn in opdracht vervaardigde muurschildering voor het Kunsthistorisch Museum, waar hij de geschiedenis van de kunst van Egypte tot de Renaissance vertegenwoordigde door menselijke vrouwenfiguren, waarbij hij elk historisch of allegorisch voorwendsel verwierp dat dergelijke afbeeldingen acceptabel zou hebben gemaakt voor het establishment.

Deze muurschildering markeerde ook het begin van Klimt’s “femme fatales”, afbeeldingen van expressieve, verleidelijke vrouwen.

Oprichting van The Vienna Secession.

In 1897 richtte Klimt, samen met andere leden van de Avant-Garde van Wenen, een radicale groep genaamd The Vienna Secession, waarvan hij de bezielende leider werd. Zijn werk raakte steeds meer vervuld met psychologie en seksualiteit van vrouwen en verschijnen herhaaldelijk als zijn favoriete onderwerp. Een reis naar Ravenna in Italië, waar hij Byzantijnse kunst ontmoette, leidde tot zijn beroemde Gouden Periode. Klimt stierf op 55-jarige leeftijd en ondanks het feit dat hij kunstenaars als Egon Schiele en Oskar Kokoschka begeleidde, werd zijn nalatenschap over het hoofd gezien en pas veel later in de twintigste eeuw op waarde geschat.

Het verhaal achter “Portrait of Adele Bloch-Bauer” I

Adele Bloch-Bauer (1881-1925) kwam uit een rijke Weense joodse familie, haar vader was de directeur van de grootste bank in Oostenrijk-Hongarije en de algemeen directeur van de oosterse orient spoorwegen. In 1899 regelden haar ouders haar huwelijk met Ferdinand Bloch, een bankier en suikerfabrikant.

Op dat moment was ze 18 en hij was 35 en ze veranderden allebei hun naam in Bloch-Bauer en kregen nooit kinderen. Adele stond bekend om haar salons, waar ze intellectuelen en artiesten bij hen thuis uitnodigde en het was eind 1890 dat ze Gustav Klimt ontmoette.


Gustav Klimt, Portrait of Adele Bloch-Bauer I, 1903-1907

Ferdinand Bloch-Bauer gaf Klimt de opdracht om in 1903 het portret van zijn vrouw te schilderen met de bedoeling het als jubileumgeschenk aan haar ouders te schenken.


Portret van Adele Bloch-Bauer I werd een van Klimt’s meest uitvoerig voorbereide schilderijen. Hij maakte meer dan honderd schetsen en in 1903 bestudeerde hij de Byzantijnse goudmozaïeken in de basiliek van San Vitale in Ravenna, die een grote invloed hebben gehad op zijn goudperiode en op het portret van Adele Bloch-Bauer I, dat wordt beschouwd als de belichaming van van deze periode.

Bladgoud en goud fijnstof techniek met Gesso.

Klimt ontwikkelde een uitgebreide techniek bij het maken van het portret van Adele Bloch-Bauer I, met alleen haar gezicht en handen in olieverf geschilderd, de rest van het 138 x 138 cm canvas is bedekt met bladgoud en goud fijnstof  (wat uit het atelier van zijn vader kwam) en bladzilver waarop Klimt Gesso, een kalk soort, gebruikte om decoratieve motieven te kunnen toepassen in bas-reliëf.

Adele Bloch-Bauer geportretteerd

Het laatste werk, voltooid in 1907, toont Adele Bloch-Bauer op een gouden stoel voor een gedetailleerde, gedessineerde gouden achtergrond. Ze is gekleed in een getailleerde gouden jurk, versierd in delicate geometrische vormen in blauw, zwart en zilver als contrast met het overheersende goud.

De jurk gaat op sommige plaatsen over in de achtergrond, zodat Adele’s gezicht en handen opvallen in schril contrast met de glans van goud.

Religieus icoon.

Het algehele effect van dit portret is beschreven als sensueel en de belichaming van vrouwelijkheid.


Binnen de details van de compositie en de veelheid aan patronen en vormen kunnen veel symbolen en invloeden worden geïdentificeerd, variërend van het Byzantijnse tot Griekenland. Het Portret van Adele Bloch-Bauer I wordt ook beschreven dat Adele meer wordt weergegeven in de stijl van een religieus icoon dan een seculier portret.

Van Oostenrijk tot Amerika

Naast een voorbeeld van Klimt’s gouden periode, staat Portret van Adele Bloch-Bauer I ook bekend om zijn tumultueuze geschiedenis. In haar testament gaf Adele aan dat Ferdinand na zijn dood alle kunstwerken van Klimt in hun collectie aan de Oostenrijkse Staatsgalerie in Wenen wilde overlaten. Na voltooiing van het schilderij in 1907 hing het in het huis van Bloch-Bauer en na de dood van Adele hing Ferdinand het schilderij in de slaapkamer van Adele als eerbetoon aan haar. In de loop van de volgende jaren werd het schilderij uitgeleend voor tentoonstelling in heel Europa en in 1937 werd het tentoongesteld op de Parijse tentoonstelling.

De vlucht van Ferdinand Bloch.

In 1938 vluchtte Ferdinand uit Oostenrijk naar zijn Tsjechoslowaakse kasteel na de invasie van de nazi’s en van hieruit vluchtte hij naar Parijs voordat hij zich in Zwitserland vestigde, nadat hij het overgrote deel van zijn fortuin in Oostenrijk had achtergelaten.

Het Nazi-regime beschuldigde hem valselijk van belastingontduiking een “excuus” om zoveel van zijn eigendommen in beslag te nemen als ze wilden. De nazi’s verdeelden en verkochten een groot deel van de Bloch-Bauer-kunstcollectie en het portret van Adele Bloch-Bauer I belandde in de Galerie Belvedere. In 1945, het jaar van zijn dood, herschreef Ferdinand zijn testament waarin hij zijn hele landgoed aan zijn neven en nichten overliet, hoewel hij geen verwijzing maakte naar het portret van Adele Bloch-Bauer I, waarvan hij aannam dat het voor altijd verloren was.

Annuleringswet 1946.

In 1946 werden de Bloch-Bauer, ondanks de Annuleringswet die nazi-transacties vernietigde en de inspanningen van de door de familie ingehuurde advocaat, gedwongen het grootste deel van hun kunstcollectie, waaronder Portret van Adele Bloch-Bauer I, af te staan, naar de staat Oostenrijk, vermoedelijk op basis van Adele’s laatste geschreven wil.

Hubertus Czernin.

In 1998 publiceerde onderzoeksjournalist Hubertus Czernin, nadat de Oostenrijkse regering de Kunst Restitutiewet had ingevoerd die tot doel had de door de Nazi’s gestolen kunst opnieuw te onderzoeken, een rapport waarin hij beweerde dat er een ‘dubbele misdaad’ was gepleegd met betrekking tot het portret van Adele Bloch-Bauer I: ten eerste de diefstal door de nazi’s en ten tweede de weigering van de Oostenrijkse regering om het schilderij terug te geven aan de familie.

Dit leidde ertoe dat de nicht en erfgenaam van Adele en Ferdinand, Maria Altman, een claim indiende bij de restitutiecommissie om zes schilderijen terug te vorderen, waaronder het portret van Adele Bloch-Bauer I, dat opnieuw werd geweigerd op grond van de beschreven laatste wil van Adele.

Bijgevolg daagde Altmann de Oostenrijkse regering en de Belvedere Gallery voor het Amerikaanse Hof en won uiteindelijk, met de uitspraak van het Hooggerechtshof dat de schilderijen waren gestolen, in 2004.

In 2006 verkocht mevrouw Altmann het Portret van Adele Bloch-Bauer I aan Ronald Lauder voor $ 135 miljoen, destijds de hoogste prijs die voor een schilderij werd betaald, en het blijft te zien in zijn galerie, de Neue Gallery in New York.

Zij gebruikte het geld onder anderen voor schenkingen aan universiteiten en muziek instellingen.

Bron; Singulart

trailer; https://www.youtube.com/watch?v=begpze0T79g







St. Nicholas, Sint Nicolaas, de Kerstman of Santa …?? Veel leesplezier gewenst!

L’École des Arts Joailliers van Van Cleef & Arpels

Een lang gekoesterde wens ging eindelijk in vervulling: een kijkje te mogen nemen achter de wel heel gesloten deuren van Van Cleef & Arpels en naar de École des Arts Joailliers om er een Master-Class te volgen, maar dan wel werkelijk achter de werkbank te zitten en … werken! De BONJOUREen éénmalige editie van bijzondere nieuwsbrief van Axel voor u. En een impressie van Van Cleef & Arpels Paris… GENIET!








Een korte historie van de naam en geschiedenis van de winkel; Abraham Mostert was een Joodse handelaar uit de 17e eeuw, die zijn zogenaamde nering had gevestigd in de Schoutenstraat.

Deze winkel bestaan al ruim veertig jaar en het grote nieuws is dat deze sinds kort is verhuisd naar Schoutenstraat nummer 6. De oude naam is gewijzigd in “DE DROOM VAN UTRECHT”.

Deze naam komt van de populaire huisthee en deze is zeker het proberen waard!

De sfeer en alles erop en eraan is mee en blijft de service en assortiment hetzelfde of zelfs beter. Beslist een bezoek waard!


Een goed bewaard geheim van ons voor u: Restaurant Jean-Marie.

Een gezellig stekje aan de rand van Gouda, nabij het natuurschoon van de Krimpenerwaard.

Binnen is het puur genieten; een goed glas wijn, mooi gedekte tafels en de huiselijke entourage van het restaurant.

De perfectie in de keuken, de chef die uitsluitend kookt met verse ingrediënten van het seizoen en uit de Krimpenerwaard.

Erg leuk en lekker om te doen zijn Jan’s wereldberoemde kooksessies!

We hebben dit destijds gedaan met alle oud werknem(st)ers die ooit bij ons in de winkel stonden als surprise voor Albert’s 25 jaar bestaan. Helemaal af!

O ja, Jan zijn zalm die hij zelf rookt moet u proberen!